Elke zomer trekken vele pelgrims naar Paray-le-Monial in Frankrijk. Voor Dries en Mireilleeen vaste waarde, voor Caroline Maria een nieuwe ervaring.
Dit artikel werd geschreven door Liselotte Anckaert op Otheo.
Paray-le-Monial, een klein stadje in landelijk Frankrijk ergens tussen Dijon en Lyon, verwelkomtelke zomer tienduizenden bezoekers. Het is een bedevaartsoord waar Jezus in de zeventiendeeeuw verscheen aan de heilige Margaretha Maria Alacoque (1647-1690) om Zijn grenzelozeliefde kenbaar te maken. Sinds de jaren 1970 is het uitgegroeid tot het spirituele hart van deGemeenschap Emmanuel. Wat bezielt gezinnen en individuele pelgrims om elk jaar honderdenkilometers naar deze plek te reizen?
Jaarlijkse traditie
Voor Mireille Van de Goor en Dries De Cock uit Ieper is Paray-le-Monial een vaste waarde.Mireille gaat al sinds kindsklein met haar ouders naar het bedevaartsoord en Dries liet zich in2003 voor het eerst overtuigen door zijn toen nog toekomstige echtgenote. Inmiddels is het dejaarlijkse vaste start van hun zomervakantie, samen met de jongsten van hun negen kinderen.
Als geëngageerde leden binnen de Emmanuelgemeenschap en actief als gezinsgroep in Ieper,zetten Dries en Mireille zich in het Franse bedevaartsoord in als vrijwilligers in. Samen met een350-tal helpers steken ze de handen uit de mouwen om de verblijfplaatsen, toiletten, douches en
slaapzalen voor duizenden bezoekers elke dag netjes te houden. Dries: ‘Je zou het nog bestkunnen beschrijven met een spirituele ‘Club Med’-vakantie. Van het ontbijt tot het avondeten,waar je kunt overnachten, er wordt voor alles gezorgd, zij het in alle eenvoud.’
Je zou het nog best kunnen beschrijven met een spirituele ‘Club Med’-vakantie.
– Dries
Wat het gezin elk jaar opnieuw treft, is de dynamiek en de sfeer op het terrein. Dries: ‘Ik benaltijd geraakt door de grote groep adolescenten en jongeren. Als je soms flarden hoort van delive muziek die daar gespeeld wordt of de beats die over het terrein klinken, doet dat eerderdenken aan een minifestival dan aan een retraite. Wat mij het meeste treft, is de nabijheid vanJezus. Het is alsof Hij daar op een bijzondere, meer geconcentreerde manier aanwezig is.’
Hoewel door de taalbarrière voor de kinderen van Mireille en Dries soms wat spannend is , willende jongsten elk jaar terug mee. Anne-Marthe (8): ‘Ik vind niet alles even leuk, maar ik voel erzoveel rust in mezelf.’
Onderweg ontmoeten Dries en zijn kinderen een dakloze langs de weg. © Mireille Van deGoor
Van twijfel naar ontmoeting
Voor Caroline Maria Vanrenterghem was de sessie in juli haar allereerste Paray-ervaring.‘Nieuw ervaar ik vaak als overweldigend en geen controle hebben bezorgt me behoorlijk watstress’, vertelt ze. ‘Bij aankomst tussen de massa van bijna 5.000 deelnemers steeg mijnstresslevel en voelde ik me me als een speld in een hooiberg.’ Toen Caroline Maria één been op het domein zette, raakte een vertrouwd gezicht van EmmanuelVlaanderen haar schouder aan en nam haar bij de hand. Maar na twee dagen slaat de twijfeltoch weer toe. Caroline Maria: ‘Ik voelde het niet… Wat was het dat iedereen zo lovend maakteover Paray? Daar zat ik dan ‘alleen’ zover van huis. Ik ging in aanbidding op de open weide, ikhuilde en vroeg me af wat ik honderden kilometers van huis deed. ‘Ik wil naar huis!’ zei ik tegenHem.’
Caroline Maria besluit toch te blijven en grijpt de kans op herstel door aan te schuiven voor deziekenzalving en een biecht in het Engels bij priester Ramzi Saadé. Tijdens de ziekenzalvingovervalt de emotie haar: ‘Ik keerde nadien terug naar mijn plaats. Het raakte me meer dan ik hadverwacht. Het gevoel van naar huis vluchten was ondertussen verdwenen.’
Het gevoel van naar huis vluchten was ondertussen verdwenen.
– Caroline Maria
Diezelfde avond trekt ze tijdens een sfeervolle avondwake een kaartje met een Bijbelvers uit eenmandje, nadat ze stil had gebeden. Het is een tekst uit 1 Johannes 2, 27: ‘De zalving die ik vanGod heb ontvangen woont in mij.’ Caroline Maria: ‘Kon het nog persoonlijker? Ongelofelijk… Wateen openbaring en het opnieuw mogen ervaren van Zijn oneindige en barmhartige liefde. JaJezus, nu weet ik het wel zeker, het was wel degelijk Jij die me aanraakte. Het spijt me dat ik nogsteeds zo kleingelovig ben, maar ik hou van Jou.’
Plannen voor een Vlaamse busreis
Om te maken dat de Franse taal niet langer een drempel vormt voor Nederlandstaligen makenMireille en Dries plannen om van 21 tot 25 juli 2027 met een groep Vlamingen per bus naarParay-le-Monial te reizen. Inspiratie daartoe haalden ze bij een groep Poolse pelgrims die meteen eigen bus en vertalers reisden. Zo hoopt het echtpaar de drempel te verlagen ‘zodatiedereen de genaden van dit bedevaartsoord zou kunnen ervaren en kan ingaan op Jezus’uitnodiging: ‘Kom rusten aan Mijn Hart’.’