Op stap met het mercy-team in Antwerpen

Hallo allemaal!

Waauw! Deze keer mag ik verslag uitbrengen van een wel prachtige en ontroerende dag. Op zaterdag 16 januari werden we verwacht in het woonzorgcentrum Sint Camillus te Antwerpen, een rusthuis waar voornamelijk religieuzen en priesters verblijven. We werden onmiddellijk met open armen ontvangen en “gebrieft” – hartelijk dank aan de pastoraal werkster om onze dag in goede banen te leiden en zich over ons te ontfermen. Jullie gastvrijheid was hartverwarmend!

SC007

Na de briefing werden we in kleine groepjes op pad gestuurd om op de verschillende verdiepingen te gaan helpen met de middagmaaltijd. De rolstoelgebruikers gaan ophalen in hun kamers, soep, patatjes, vlees en groenten opdienen, de tafels afruimen en de vuile afwas naar de keuken brengen, werd aan ons toevertrouwd. Ondertussen mochten drie van ons een bezoekje brengen aan zuster Leentje, die in haar kamer op sterven lag. Samen met enkele andere zusters mochten zij bij haar bed waken en bidden. Wat onmiddellijk opviel was hoe licht het was in de kamer. Niks donkere, triestige of zelfs griezelige taferelen. Het was er licht, rommelig en vooral heel vreugdevol. Er werd over en tegen zuster Leentje gebabbeld, er werden herinneringen opgehaald en ze kreeg de opdracht al mee om haar harde werk hierboven verder te zetten en haar humor te bewaren over de grenzen van de dood heen.

Na onze eigen maaltijd en een moment in de kapel, kregen we elk een kamer toegewezen waar we een uurtje met een zuster mochten praten. Er was “voor elk wat wils”: zusters die in het onderwijs hadden gestaan, zusters die zieken hadden verzorgd, introverte zusters, “waterval” zusters en een zuster die jarenlang op missie was in Congo. Deze laatsten werden onmiddellijk gekozen door de luisterende oren onder ons, die toch wat bang waren om aan hun lot overgelaten te worden en een uur te moeten volpraten. Al waren zij het uiteindelijk die als laatsten klaar waren en bij wie zelfs een aantal keer op de deur moest geklopt worden. Het werden dus stuk voor stuk fijne gesprekken over het verleden, het leven van de zusters en wat ze allemaal uitgespookt hebben, onze eigen verhalen en over gelovig zijn toen en nu. Bij iedereen kwam naar voor hoe belangrijk het is om voor elkaar te bidden, elkaar te ondersteunen, er niet alleen voor te staan. En laat dat nu eens dé opzet van de WereldJongerenDagen zijn: andere jongeren ontmoeten (zo’n paar miljoen!), ervaringen delen en de handen in elkaar slaan. Toeval? Ik denk het niet.

Volgende maand (19 – 21 februari) zijn we allemaal verwacht in Banneux voor het Winterforum, een voorproefje van wat het zal worden in Polen. Op kleinere schaal weliswaar, maar daarom niet minder de moeite waard. Tot dan!

Laetitia voor het Vlaamse Mercy-team

 

Al ingeschreven voor de Wereldjongerendagen? Doen!
En wil je de wereldjongerendagen al beleven ‘op kleine schaal’? Schrijf je dan in voor het winterforum in Banneux! 

Gepost op 23 januari 2016
in .