Op stap met 11.11.11

Dzién dobry!

Op zaterdag 7 november hebben we weer de handen uit de mouwen gestoken. Deze keer zijn we de enthousiaste 11.11.11 groep van Gent Zuid gaan versterken in hun strijd voor sociale bescherming voor iedereen.  En ik mag u met trots vertellen dat er die dag zowaar €8000 opgehaald is. Een dikke merci aan iedereen die meegeholpen heeft!

12243789_10207118959146431_1082195110_n

Voor sommigen was het de eerste keer dat ze huis aan huis zouden gaan verkopen, anderen hadden al jarenlang ervaring, maar iedereen heeft duidelijk zijn beste beentje voorgezet en had achteraf de meest hilarische anekdotes te vertellen. Sommigen vonden het bijvoorbeeld leuk ergens te blijven aanbellen en een dansje te placeren op het geluid van de bel, anderen slaagden erin appartementsgebouwen binnen te dringen door op alle knopjes te drukken (al dan niet met wantrouwige bewoners tot gevolg) en nog anderen moesten minutenlang op de lift wachten omdat meneer niet op zijn pantoffels van de trap durfde te komen. Of wat dacht u van kindjes die met modderige handen de deur komen openen en vertellen dat ze in de composthoop op zoek zijn naar wormen? Het is ook even schrikken als er van achter je rug “Papa, ze bellen aan onze deur!” geroepen wordt. De arme vader had het natuurlijk zitten: “Mag ik een magneetje?” “Ik wil stiften, de mijne zijn allemaal leeg!”. Maar het grappigste was toch wel de jongeman die net naar buiten kwam toen we wilden aanbellen en die, van de ene voet op de andere wippend, beweerde dat hij maar een beetje geld op zak had en daarmee eerst echt dringend wc-papier moest gaan kopen.

Toen onze voeten al pijnlijk begonnen te worden, we allemaal uitgehongerd waren en het geld geteld was, zijn we met z’n allen gezellig frietjes gaan eten, om dan af te sluiten met een sterke gebedstijd in de Sint-Pauluskerk. We kregen een vurig onderricht dat het verhaal van de verloren zoon eens vanuit verschillende standpunten belichtte. Onszelf identificeren met de jongste zoon is makkelijk. Iedereen heeft dat verlangen om bemind en getroost te worden, om thuis te komen in de armen van een liefdevolle Vader. Toch lijken we maar al te vaak op de oudste zoon: ons “zuurpruimgehalte” is soms hoog, we vinden dat we beter verdienen, dat het leven niet eerlijk is. We slagen er niet meer in deel te nemen aan het feest waarop de Vader iedereen uitnodigt, geduldig en vol liefde, zonder ons verleden te veroordelen. Maar de centrale figuur in het verhaal is noch de jongste, noch de oudste zoon. Het is de Vader zelf, met wie we ons veel moeilijker kunnen identificeren. Hij die barmhartigheid is en “puur verlangen om te beminnen”.
Als we dit alles nu toepassen op onze weg naar de wereldjongerendagen en het thema “Zalig de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid ondervinden” (Mt, 5-7), dan zijn er drie manieren waarop we komende zomer kunnen beleven. De wereldjongerendagen, dat is één groot feest. We kunnen, zoals de jongste zoon, gretig de uitnodiging aannemen en mee feesten, ook al weten we misschien niet goed waarover het precies gaat. We kunnen ook, zoals de oudste zoon, vanaf de zijlijn toekijken, weigeren deel te nemen omdat we niet tevreden zijn met het aanbod. Of we kunnen, zoals de Vader, uitnodigen. Zonder voorwaarden: geen perfecte levenswandel vooraf, geen belofte van trouw voor de toekomst is vereist. Alleen de bereidheid om dit als een feest te zien, en eraan deel te nemen samen met de andere feestvierders. De keuze is aan ons.

Groetjes,

Laetitia voor het Mercy-team

PS. Op 5 december is iedereen van harte uitgenodigd in Brugge. Hou de website krakow2016.be en onze facebookpagina in het oog voor meer informatie.