Moonwalk – Experience advent during 1 night

Wat vooraf ging…

Ten huize Galloy kwamen de deelnemers samen om ’s nachts een bedevaart te maken naar Banneux. Het plan was om eerst met de verschillende auto’s naar Banneux te rijden en met één wagen (en alle chauffeurs) terug te rijden. Maar dat ging niet van een leien dakje. In de heenrit werden ze allemaal tegengehouden door de politie: alcoholcontrole. Gelukkig had niemand (te veel) gedronken. Toen men al op de terugweg was, kwamen ze echter tot de vaststelling dat ze twee mensen vergeten waren. Onverwijld keerden ze terug, maar door dit alles begon de staptocht toch ruim een uur later, zo rond 22u30. Het zal echter niet de laatste keer zijn dat men moet zoeken achter de verloren ‘schaapjes’…

12184302_759056470895503_3513612560864782197_o

De tocht begint…

Bijna iedereen had zaklampen mee; ik natuurlijk niet, dus heb ik er maar een van priester Filip gebruikt. Maar eigenlijk was het niet de bedoeling dat je die dingen veel gingen gebruiken; je moest gewoon maar vertrouwen op degene die voor je loopt. En hoewel je niet elke steen zag liggen, was het zicht toch voldoende. De tocht begon met een gebed, waarbij iedereen ook eens moest nagaan welke hun intenties zijn voor deze bedevaart. Veel tijd om op te warmen kregen we niet, want algauw kwamen we aan de eerste helling. We stapten stevig door, maar hadden toch nog genoeg adem over om geanimeerde gesprekken te houden.

Zelfs in het donker was onze eerste stop al van ver zichtbaar: een hoge heuvel. Die heuvel bleek de terril van Retinne te zijn. Een steenberg of terril is een berg steenafval dat als bijproduct van de ondergrondse mijnbouw ontstaat. Deze berg was bijzonder stijl en we loofden God dat het nog niet regende, want anders was de terril één modderpoel geworden, met alle slip- en valpartijen van dien. Boven op de terril was het uitzicht wel fantastisch: de hele omgeving was duidelijk te zien vanwege de talrijke (straat)verlichting. Er was ook veel wind. Niettemin namen we op de top even de tijd om te lofprijzen en bidden voor onze intenties. Na de afdaling zetten we onze lofprijzing voort. Hopelijk hebben we niet te veel mensen wakker gemaakt.

Schaapjes tellen…

Onderweg naar de volgende stop waren we plotseling vier mensen kwijt. Even daarvoor waren we voorbij een splitsing gekomen en het was niet denkbeeldig dat de achterblijvers de verkeerde weg hadden genomen. Dus ja, Jacques belde… En bij onze volgende stop waren de vier al in de kerk. Hoe ze daar geraakt zijn weet ik niet. De kerk was gelukkig goed verwarmd. We kregen er een kom lekkere soep, waarna er een korte lofprijzing was gevolgd door aanbidding. Ondertussen was het al na 3 uur in de ochtend, dus voor sommigen was het moeilijk om wakker te blijven in de aanbidding. In Frankrijk hebben ze daar een mooi woord voor: ‘la dodoration’.

Na de aanbidding moest ik nog even naar het toilet, maar toen ik terug kwam waren ze al vertrokken. Dus ja… bellen naar Sebastian en Filip… Uiteindelijk kreeg ik Jacques – de organisator die met ons mee stapte – aan de telefoon en die zei dat ik ergens moest afslaan bij een motorfiets. Op een bepaald moment dacht ik er één gevonden te hebben, maar toen ik dichter naderde was het ‘slechts’ een go kart… Tja, in het donker ziet men niet goed zeker… Uiteindelijk is Filip het ‘verloren schaap’ gaan zoeken. (En hij heeft het gevonden!)

De sprint bergop…

Nadat ik weer bij de ‘kudde’ opgenomen was, kwam het zwaarste gedeelte. Niet omdat het parcours zo lastig was, maar vanwege de vermoeidheid. Bovendien was het beginnen regenen. Toen we aan de rivier de Vesdre kwamen, hielden we even halt voor een gebedsmoment met als onderwerp: de advent. Op het einde nam Jacques het woord: we zijn er bijna! We moesten enkel nog ‘une petite montée’ doen. Hmm…, het kan natuurlijk altijd zijn dat ik Jacques niet goed begrepen heb, maar de laatste klim was allesbehalve gemakkelijk. Er was veel modder en de stenen werden glad van de regen. Bovendien bleek er ook nog een grote boom gevallen te zijn op ons pad. Ik had niet veel zin om over die boom te klimmen (want die was echt gigantisch), dus nam ik een omweg. Achteraf bekeken was ik toch beter over de boomstam gekropen… Modder en soms stekelige planten waren mijn deel. Ik was moe, maar er waren er een paar die nog energie over hadden voor een sprint bergop. Onze twee priesters, Sebastien en Filip, deden ook mee. Alhoewel ik de finish niet heb gezien, vermoed ik dat Sebastien gewonnen heeft, vooral omdat hij nog veel adem over had gedurende de klim.

Ondertussen was het al na 6u in de ochtend. Omdat het regende beslisten we dat de mis niet zou doorgegaan in openlucht, zoals eerst gepland, maar bij de broeders van St-Jan in Banneux. Onderweg hebben we nog even halt gehouden bij het graf van Marie Becco, de zienster van Banneux. Na onze aankomst in het gastenverblijf van de broeders, vierden we de eucharistie in de kapel van het verblijf. Na een weldoende douche en ontbijt was het tijd om huiswaarts te keren. En natuurlijk was ik op het einde vergeten de zaklamp van Filip terug te geven…

Geschreven door Stefaan De Vos.